ตอนแรกก็พูดได้ดิว่ารักอย่างโง้นรักอย่างงี้ พอนานๆไปเบื่อกันแล้ว ไม่ชอบกันแล้วก็ไม่คุยด้วย อยู่ดีดีก็หายไปเฉยๆ ไม่บอกกันซักคำ ปล่อยให้กูรอเป็นเดือนๆ พอกลับมาก็พูดแค่ คิดถึงนะ แค่นี้อ่ะหรอ! ไม่รักกันแล้วทำไมไม่บอกกันตรงๆล่ะ จะได้เลิก จะได้ทำใจตั้งแต่เนิ่นๆ พอทิ้งไว้นานๆแบบนี้กูก็ตัดใจไม่ได้ ลำบากกูอีก ลำบากที่ต้องมานั่งคิดทบทวนว่ากูผิดอะไร ลำบากที่กูต้องร้องไห้ แล้วพอมาวันนี้ กูเข้าใจทุกอย่างแล้ว ว่าทำไมถึงได้ทำเมินใส่กันขนาดนี้ คำตอบง่ายๆคือเจอคนใหม่แล้ว แล้วกูล่ะ? กูก็เคยคิดที่จะบอกเลิกเหมือนกันเว่ย แต่..พี่เป็นคนพูดเองนี่ ว่าไม่ชอบการจากลา ก็เลยไม่กล้าที่จะพูด อีกเหตุผลคือกูใจไม่แข็งพอที่จะพูดแบบนั้น คิดจะเลิกขึ้นมาทีไรก็ปลอบใจตัวเองทุกทีแหละว่า รักกันมาได้ก็ต้องรักกันต่อไปได้ ก็เลยยังทิ้งไว้ค้างๆคาๆอยู่แบบนี้ มาบอกเลิกกันเลยยังจะโอเคกว่าให้รู้เองว่ามีคนอื่น คงรักกันมากสินะ ต่อจากนี้ไปคงตัดใจจริงๆแ้ล้วแหละ รักกันมาได้ ก็รักกันต่อไปได้ แต่ไม่ใช่สำหรับเรา :(
![[ทูจุน] ก็มุมกล้องมันพาจิ้นนน 55555](http://25.media.tumblr.com/tumblr_li9uxolFys1qi7dyvo1_1280.jpg)
![พี่โค้กแอบมองค้อนสวยด้วย >[+++]< 555555](http://24.media.tumblr.com/tumblr_li9uua7pax1qi7dyvo1_400.gif)
